Μαζί θα πάμε στον παράδεισο

 

 

 

Gold Turtle by Jan Fabre

Gold Turtle by Jan Fabre

Απ’ όλα τα ζώα που γνωρίζω, μόνο ο άνθρωπος έχει τόση λαχτάρα για οτιδήποτε είναι έξω απ’ αυτόν. Μόνο αυτό το παράξενο πλάσμα, μαζεύει συνεχώς πράγματα, επιθυμεί συνεχώς, χωρίς ποτέ να χορταίνει. Όσα περισσότερα έχει, Continue reading

Ο άσκοπος διωγμός μιας πρώην ντίβας*

 

sun

Ήδη η TV είναι ένα μέσο προηγούμενης εποχής . Το ότι συμβαίνει αυτή η σφαγή, σ αυτόν τον κλάδο, αυτή τη χρονική στιγμή στην Ελλάδα,  δείχνει έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα της παγκοσμιοποιημένης  επικοινωνίας και οικονομίας. Continue reading

Από που είναι ο δρόμος για την δύναμη της έλξης ;

 

72f8844ee7f75cddeaa3c81c1cb804a5

Έλκουμε αυτό που φοβόμαστε ή αυτό που επιθυμούμε ;

Ότι κάτι έλκουμε, είμαστε βέβαιοι. Η θέση ότι η ενέργεια δημιουργεί ύλη, έχει πια και την σφραγίδα της επιστημονικής κοινότητας. Αλλά και χωρίς αυτήν, αρκεί να σταθούμε για μια στιγμή και να αναλογιστούμε τα δημιουργήματα των ανθρώπων.  Όλα αυτά που δημιουργούμε δεν είναι σκέψεις που υλοποιούνται ;  Όταν όμως συζητάμε για την δύναμη του ανθρώπου να έλξει , να φέρει κοντά του αυτό που επιθυμεί, νομίζω ότι υπαινισσόμαστε, μια πνευματική δυνατότητα ανώτερης μορφής . Μιλάμε για την δυνατότητα μας να υλοποιούμε τις επιθυμίες μας, μ ένα μαγικό τρόπο.

Γύρω απ αυτή την δυνατότητα και την καλλιέργεια της, υπάρχει μεγάλη δραστηριότητα. Πολλά κείμενα, πολλά σεμινάρια, πολλοί δάσκαλοι, πολλές μέθοδοι.  Η μεγάλη ζήτηση δημιουργεί και προσφορά.

Το να επιδιώκει ο άνθρωπος να εξελίξει τις δυνατότητες του, είναι καλό . Σε ότι με αφορά, έχω ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για οτιδήποτε πνευματικό, έλκει μεγάλες ομάδες ανθρώπων και δημιουργεί την ανάγκη για συζήτηση .  Είμαι λίγο περισσότερο προσεκτική όταν πνευματικού τύπου εμπειρίες, δημιουργούν στους ανθρώπους μεγάλο ενθουσιασμό και ανάγκη να προσηλυτισμό.

Το ερώτημα είναι πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φτάσει στο σημείο να έλξει στην ζωή του την κατάσταση ή το στοιχείο που επιθυμεί.  Continue reading

Κύθηρα: Ένα νησί χωρίς πόζα.

Τα Κύθηρα είναι ένα νησί που διαφέρει από την εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για τα Ελληνικά νησιά.  Αν θελήσεις όμως να προσδιορίσεις  ακριβώς τα στοιχεία που το διαφοροποιούν είναι δύσκολο.

Ενδέχεται να είναι τα 64 μικρά χωριά του, σε μέγεθος  οικοδομικού τετραγώνου,  σπαρμένα στα βουνά, με τα οικογενειακά ονόματα.  Ένα τραχύ βουνό με πολύ βαθιές χαράδρες, απότομες πλαγιές στη μέση τριών πελάγων, σαν δάκρυ στην μύτη της Λακωνικής Πελοποννήσου.

Όπου κι αν κοιτάξεις συναντάς  χνάρια κάστρων, οχυρών  και οικισμών από την εποχή των Ενετών . Εγκαταλελειμμένα σπίτια, πέτρινα νεοκλασικά , υπολείμματα καλών και καταστροφικών εποχών που η μια διαδεχόταν την άλλη. Πεζούλες και ξερολιθιές βάζουν χνάρι σε όλα τα βουνά.  Νομίζεις ότι βλέπεις σκυφτούς αγρότες να τακτοποιούν τις πέτρες στις πλαγιές.

Όμως τα περισσότερα απ αυτά τα στοιχεία, λίγο ως πολύ, τα συναντάς στα περισσότερα νησιά.  Αν θέλουμε να πούμε ένα και μοναδικό στοιχείο που διαφοροποιεί τα Κύθηρα, αυτό θα ήταν ότι είναι ένα νησί χωρίς πόζα. Δεν έχει βιτρίνα, δεν έχει μυθολογία στους συνειρμούς των επισκεπτών και δεν προσφέρεται για διακοπές lifestyle. Είναι απλά εκεί και ζει την δική του ιστορία. Δεν περιμένει να το ανακαλύψουν , ούτε να το θαυμάσουν.  Όπως οι αυθεντικοί θησαυροί, είναι καλά κρυμμένο με τον τρόπο της φύσης.

Οι άνθρωποι του απουσιάζουν. Έφυγαν αλλά δεν παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους να επιστρέψουν. Τα σπίτια έμειναν μετέωρα, ν ανήκουν σε πολλούς αλλά χωρίς νοικοκύρη, αφρόντιστα να τα διαβρώνει ο χρόνος. Τα Κύθηρα κατοικούνται από το πνεύμα των ανθρώπων που βρίσκεται παγιδευμένο στο ανάμεσα κι από τα πνεύματα της φύσης  άλλων καιρών.

Για την ημέρα του πατέρα (μου)

alexandros Panetsos

Οι γονείς απέχουν πολύ από την τελειότητα. Αυτό που κρίνεις στον γονιό, είναι αυτό που απορρίπτεις στον εαυτό σου. Αυτό που αγαπάς στον εαυτό σου, είναι αυτό που έχεις ν αναγνωρίσεις στον γονιό. Δύσκολα πράγματα, αλλά αξίζει τον κόπο. Απ εκεί πάντως έρχεται το φως. Το “σ αγαπώ μπαμπά” είναι κοινοτοπία. Τα παιδιά αγαπούν αναπόφευκτα τους γονείς. Το “σε αποδέχομαι ολοκληρωτικά” είναι ο στόχος.

Ο πατέρας μου ήταν ο Αλέξανδρος Πανέτσος και ήταν ο καλύτερος πατέρας που μπορούσε να υπάρξει για μένα.

Μου έμαθε ν αγαπώ, να θαυμάζω και να σέβομαι μ ένα δωρικό τρόπο, τα ζώα. Άφηνε ανοιχτό το θέμα για την ύπαρξη ή όχι των νεράιδων και μάλλον ήταν βέβαιος για την ανυπαρξία του Θεού, αλλά δεν επέμενε. Για τίποτα δεν επέμενε. Αυτό το κληρονόμησα αυτούσιο.

Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο πατέρας μου είχε δημιουργήσει κοινωνικό ιατρείο στο  ορεινό χωριό του και έδινε βοήθεια στους ανθρώπους των βουνών που δεν είχαν καμία πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Δεν ήταν γιατρός, ήταν νοσοκόμος εκπαιδευμένος στα νοσοκομεία πριν και κατά τη διάρκεια  του πολέμου. Δεν έπαιρνε ποτέ αμοιβή, σε καμία μορφή. Έζησε όλη του την νεότητα μέσα στον πόλεμο. Δεν είχε προλάβει να τελειώσει το Γυμνάσιο στο Καρπενήσι, γιατί στην τελευταία τάξη, οργάνωσε μια αποχή. Η τιμωρία ήταν αποβολή “δια παντός, απ όλα τα σχολεία της χώρας”. Έφτασε μέχρι την Κομοτηνή για να τον δεχτούν σε σχολείο. Δεν τα κατάφερε. Μετά ξέσπασε ο πόλεμος. Τέλειωσε το νυχτερινό Γυμνάσιο πολύ αργότερα, ενώ είχε νοικοκυρευτεί και είχε πιάσει κανονική δουλειά. Η δυνατότητα όμως να σπουδάσει αυτό που αγαπούσε είχε παρέλθει. Έτσι ποτέ δεν έγινε επισήμως γιατρός, έμεινε όμως ο γιατρός στις καρδιές πολλών  φτωχών ανθρώπων.

The vagus nerve, emotions and the difficulty with mindfulness practices

Με απασχολεί σοβαρά η σκέψη κατά πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να θεραπευτεί ψυχικά, χωρίς το ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο. Κι έχω συζητήσει αυτό το θέμα με δασκάλους που εξασκούν για χρόνια το Qi Gong ή ακολουθούν κάποιο μονοπάτι. Απ αυτά που έχω αντιληφθεί, τόσο από την παρατήρηση όσο και από τις συζητήσεις είναι ότι ο καθένας μπορεί να αντιλαμβάνεται κάτι ως θεραπεία που του δίνει μια ανακούφιση ή τον κάνει πραγματικά πολύ ικανό σε κάτι, πολύ πάνω από τον μέσο όρο. Αυτή την εξέλιξη μπορεί να την ονομάζει θεραπεία. Επίσης θεωρώ ότι για να θεωρήσουμε κάτι ως θεραπευτικό πρέπει να μπορεί να το εξασκήσει ο καθένας μέσα στην ροή της καθημερινότητας του και όχι να απαιτεί τέτοια αφοσίωση ώστε να καθιστά οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα αδύνατη. Τέλος, αυτή τη στιγμή, θεωρώ ότι μπορεί κάποιος βλέποντας απ έξω τις τεχνικές που χρησιμοποιεί η σωματική ψυχοθεραπεία να θεωρήσει ότι βρίσκονται πολύ κοντά με την yoga ή κάποιο άλλο είδος άσκησης ή μασάζ. Όμως η καθοριστική διαφορά βρίσκεται στο πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνει κάτι και οι προθέσεις τόσο του θεραπευτή όσο και του θεραπευόμενου. Το τι κάνεις με το υλικό που αναδύεται έχει θεμελιώδη σημασία. Αυτό το άρθρο είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον.

 

“Now, many people who don’t know a lot about trauma think that trauma has something to do with something that happened to you a long time ago. In fact, the past is the past and the only…

Source: The vagus nerve, emotions and the difficulty with mindfulness practices

Μια ευχή για την ημέρα της γυναίκας

woman

Όταν οι γυναίκες αναγνωρίσουν τη δύναμη τους, θ αλλάξει ο κόσμος μ ένα τρόπο που δεν θα έχουμε ξαναδεί. Continue reading