Γειά σου φίλε, γειά!

Ο Άρης ήταν μια ψυχή που είχε ντυθεί το σώμα  σκυλιού. Ήρθε στον κόσμο ως  μεγαλόσωμο Golden Retriever με ξανθό τρίχωμα, στο χρώμα του ώριμου σταριού.

Όταν τον είδα πρώτη φορά, κουτάβι, να παρακολουθεί με ενδιαφέρον και σοβαρότητα τα άλογα να κάνουν προπόνηση, δεν κατάλαβα τι ράτσα ήταν. Ήξερα πολύ λίγα για τις φυλές των σκυλιών. Μόνο τα βασικά ξεχώριζα, δηλαδή αν είναι σκυλί κυνηγιού ή λύκος. Είδα όμως ένα μεγαλόσωμο κουτάβι και ερωτεύτηκα κυριολεκτικά το ύφος του. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται που αποφάσισα σε 3 λεπτά ότι το ήθελα. Γιατί τότε, δεν ήθελα δεύτερο σκυλί στο σπίτι. Είχαμε ήδη ένα. Δεν είχα χρόνο και δεν είχα και καμία διάθεση. Όμως η καρδιά μου κάπως άνοιξε και οδήγησε τα χέρια μου να τον σηκώσω αγκαλιά. Αυτό ήταν! Τον έδειξα στην οικογένεια μου και ένοιωσα ότι είναι κάποιος που είναι δικός μας . Ήρθε μαζί μας με πολύ φυσικό τρόπο, όλα τα έκανε ήρεμα και απαλά. Μπήκε στο αυτοκίνητο, στο σπίτι. Ανησυχούσαμε τι θα γινόταν που την επόμενη ημέρα το πρωί, έπρεπε να φύγουμε για τις δουλειές μας. Κάποιος σκέφτηκε, νομίζω η κόρη μου, να του πούμε την εξής φράση: «εσύ σπίτι, εμείς φεύγουμε».

Μας κοίταξε, κούνησε την ουρά λίγο και ξάπλωσε στο πλατύσκαλο με τα μπροστινά πόδια να κρέμονται από το σκαλί. Δεν το πίστευα. Ήμουν σίγουρη πως μόλις θα ανοίγαμε την πόρτα της αυλής, θα έτρεχε πίσω μας κλαίγοντας. Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη. Έμεινε εκεί σιωπηλός και από τότε κάθε πρωί και κάθε φορά που φεύγαμε όλοι από το σπίτι, επαναλαμβάναμε το ίδιο κι εκείνος έμενε στη θέση του.

 Ήταν ένα σιωπηλό σκυλί, που είχε αποκτήσει κάποιες συνήθειες στο προηγούμενο σπίτι του, εκεί όπου είχε γεννηθεί που ποτέ δεν εγκατέλειψε. Ήθελε οπωσδήποτε να σκουπίζεται σε πετσέτα μετά που έτρωγε. Απολάμβανε και επιζητούσε το μπάνιο και ότι συνεπάγεται βούρτσισμα, πιστολάκι τύλιγμα στην πετσέτα και επιζητούσε  πάντα να έχει μια έστω και ελάχιστη σωματική επαφή μαζί μας.

Ήταν πολύ πράος, που πιστεύω ότι το όφειλε σε μια βαθιά βασική ασφάλεια που ένοιωθε. Είχε γεννηθεί σε σπίτι και είχε ζήσει με την μητέρα του έως τριών μηνών που ήρθε σ εμάς. Δεν φοβόταν, ούτε τους κρότους, ούτε τα σκυλιά, ούτε τους ανθρώπους. Κάποιες φορές που τον μάλωνα, ανοιγόκλεινε τα βλέφαρα του αλλά τίποτα περισσότερο. Δεν είναι αλήθεια ότι αυτά τα χαρακτηριστικά ανήκουν σε όλα τα σκυλιά της ράτσας. Έχω συναντήσει πολλά Retriever νευρικά και επιθετικά. Δεν εκδηλώνουν τα ήπια στοιχεία της φυλής, αν μεγαλώσουν σε ακατάλληλες συνθήκες χωρίς αρκετή κίνηση, σε απομόνωση και χωρίς φροντίδα.

Aναρωτιέμαι αν οι ψυχές είναι χωρισμένες ανά βιολογικό είδος και υπάρχουν ψυχές σκυλιών και ψυχές γατιών και λιονταριών και ανθρώπων ξεχωριστά. Κι αν υπάρχει δυνατότητα ν αλλάξει μια ψυχή βασίλειο και από τον κόσμο των φυτών να πάει στον κόσμο των ζώων και από των ζώων στων ανθρώπων και αντίστροφα.

Ο Άρης πάντως, μου φαινόταν ότι είχε κάτι ανθρώπινο, γιατί έτσι μπορούσα να ερμηνεύσω την συμπεριφορά  μιας παλιάς ψυχής σκύλου που ήξερε πολύ καλά τους ανθρώπους και έδειχνε να έχει οικειότητα με τον ανθρώπινο τρόπο ζωής και να μπορεί να συνδέεται με την ανθρώπινη ψυχή και να την μαλακώνει.

Οι άνθρωποι μαλακώνουν πιο εύκολα μέσα στη σχέση μ ένα σοφό σκυλί, απ’ ότι μ έναν άνθρωπο. Το σκυλί ενώ υπερέχει σε δύναμη, προσφέρει μια άνευ όρων αποδοχή σ αυτό που είμαστε, κάτι που για να το πετύχει ένας άνθρωπος χρειάζεται να έχει δουλέψει πάρα πολύ με τα σκοτάδια του, για πολλά χρόνια και πάλι δεν θα μπορεί να αποφύγει την αναμέτρηση.  Οι άνθρωποι σε κάθε κίνηση προς τον άλλους έχουν ένα υπόβαθρο φόβου, ότι μπορεί να μην πάρουν αυτό που επιθυμούν και μια σκιώδη σκέψη υπεροψίας και ανωτερότητας. Έχει έναν πολύ ανήσυχο νου ο άνθρωπος, που δεν τον αφήνει να βιώσει απλά ό,τι συμβαίνει και συνεχώς ερμηνεύει, αναλύει και προβλέπει, με φίλτρο τα δικά του βιώματα, την συμπεριφορά του άλλου. Οπότε, ποτέ δεν βλέπει τον άλλον  καθαρά.

Ο σκύλος είναι ένα όν που ως ύπαρξη, στέκεται ανάμεσα στο αγρίμι και τον άνθρωπο. Ένα αγρίμι που ως τρόπο επιβίωσης έχει ορίσει και την συνύπαρξη με τον άνθρωπο. Τον έχει μελετήσει καλά, τον νοιώθει και ξέρει τι να κάνει για να τον έχει σύντροφο.  Τέτοιο σκυλί ήταν ο Άρης, ήξερε τι να κάνει από την πρώτη μέρα που τον φέραμε σπίτι μας.

Μας έδειχνε απόλυτη εμπιστοσύνη μέχρι το σημείο που αντιλαμβανόταν ότι «τώρα πάει να γίνει μαλακία». Είχε μέσα του, μια ξεκάθαρη ιεραρχία για τις ανάγκες του. Πόσοι άνθρωποι το έχουμε αυτό; Για ό,τι ήταν πολύ σημαντικό, επέμενε μέχρις εσχάτων. Η βόλτα ήταν πολύ ψηλά στην ιεραρχία και δεν επέστρεφε σπίτι, αν δεν είχε νοιώσει ότι ήταν αρκετή. Ξάπλωνε ανάσκελα μέσα στο δρόμο, αν έκανα πως τον οδηγώ προς το σπίτι νωρίτερα.

Μπορεί όλα αυτά να τα σκέφτεται ο καθένας όταν πεθαίνει ο σκύλος του. Παρηγορούμε τους εαυτούς μας, σκεπτόμενοι ότι έζησε ως τα πολύ βαθιά του γεράματα. Που ήταν σχεδόν υγιής ως το τέλος. Που δεν υπέφερε. Που ταξίδεψε τόσο πολύ μαζί μας. Που έπαιξε σε ποτάμια και θάλασσες, που έτρεξε σε βουνά. Νοιώθουμε λίγο υπερήφανοι που φροντίσαμε για την ευζωία ενός πλάσματος. Μάλλον ευχόμαστε να έχουμε κι εμείς μια ανάλογη πορεία. Να έχουμε χαρεί, να έχουμε αγαπηθεί και να έχουμε υπομείνει την φθορά όρθιοι. Κυρίως να φύγουμε από τον κόσμο φροντισμένοι, κάτι που για τους ανθρώπους γίνεται όλο και πιο δύσκολο. Τι ειρωνεία!

One Comment Add yours

  1. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΔΙΑΚΟΔΗΜΗΤΡΗ says:

    Ποσο τυχερος ο Αρης που εζησε κοντα σας❣ και εσεις τυχεροι που βιωσατε την ζεστασια της ψυχης του και την αδολη αγαπη του❤. Σχεση ζωης.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.