The vagus nerve, emotions and the difficulty with mindfulness practices

Με απασχολεί σοβαρά η σκέψη κατά πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να θεραπευτεί ψυχικά, χωρίς το ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο. Κι έχω συζητήσει αυτό το θέμα με δασκάλους που εξασκούν για χρόνια το Qi Gong ή ακολουθούν κάποιο μονοπάτι. Απ αυτά που έχω αντιληφθεί, τόσο από την παρατήρηση όσο και από τις συζητήσεις είναι ότι ο καθένας μπορεί να αντιλαμβάνεται κάτι ως θεραπεία που του δίνει μια ανακούφιση ή τον κάνει πραγματικά πολύ ικανό σε κάτι, πολύ πάνω από τον μέσο όρο. Αυτή την εξέλιξη μπορεί να την ονομάζει θεραπεία. Επίσης θεωρώ ότι για να θεωρήσουμε κάτι ως θεραπευτικό πρέπει να μπορεί να το εξασκήσει ο καθένας μέσα στην ροή της καθημερινότητας του και όχι να απαιτεί τέτοια αφοσίωση ώστε να καθιστά οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα αδύνατη. Τέλος, αυτή τη στιγμή, θεωρώ ότι μπορεί κάποιος βλέποντας απ έξω τις τεχνικές που χρησιμοποιεί η σωματική ψυχοθεραπεία να θεωρήσει ότι βρίσκονται πολύ κοντά με την yoga ή κάποιο άλλο είδος άσκησης ή μασάζ. Όμως η καθοριστική διαφορά βρίσκεται στο πλαίσιο μέσα στο οποίο συμβαίνει κάτι και οι προθέσεις τόσο του θεραπευτή όσο και του θεραπευόμενου. Το τι κάνεις με το υλικό που αναδύεται έχει θεμελιώδη σημασία. Αυτό το άρθρο είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον.

 

“Now, many people who don’t know a lot about trauma think that trauma has something to do with something that happened to you a long time ago. In fact, the past is the past and the only…

Source: The vagus nerve, emotions and the difficulty with mindfulness practices

Η στάση του θεραπευτή

‘Ενας δάσκαλος αντιστέκεται στην εμφάνιση και την ψευδαίσθηση. Βρίσκει το κέντρο του και περιμένει να έρθει μια βοηθητική λέξη, όπως ένα ιστιοφόρο περιμένει με σηκωμένα τα πανιά να πιάσει τον άνεμο.Όταν έρχεται κάποιος ψάχνοντας για βοήθεια, ο δάσκαλος περιμένει εκεί που πρέπει να πάει ο ίδιος ο επισκέπτης και, αν έρθει κάποια απάντηση, έρχεται και από τους δυο, γιατί και οι δυο είναι ακροατές. Το να περιμένει κανείς στο κέντρο είναι κάτι που δεν χρειάζεται προσπάθεια.”

Πράγματι, δεν χρειάζεται προσπάθεια, προυποθέτει όμως βαθιά γνώση του εαυτού και μακρόχρονη θεραπευτική δουλειά. Για να είναι ο θεραπευτής γαλήνιος και δυνατός, ευέλικτος και σταθερός, προυποθέτει ότι έχει ήδη λυγίσει, έχει ήδη συναντήσει την εσωτερική του αξία κι έχει αποδεχτεί με ταπεινότητα την αδυναμία του. Τότε γίνεται πιο δυνατός από τον φόβο του, όταν τον έχει αποδεχτεί.