Για την ημέρα του πατέρα (μου)

alexandros Panetsos

Οι γονείς απέχουν πολύ από την τελειότητα. Αυτό που κρίνεις στον γονιό, είναι αυτό που απορρίπτεις στον εαυτό σου. Αυτό που αγαπάς στον εαυτό σου, είναι αυτό που έχεις ν αναγνωρίσεις στον γονιό. Δύσκολα πράγματα, αλλά αξίζει τον κόπο. Απ εκεί πάντως έρχεται το φως. Το “σ αγαπώ μπαμπά” είναι κοινοτοπία. Τα παιδιά αγαπούν αναπόφευκτα τους γονείς. Το “σε αποδέχομαι ολοκληρωτικά” είναι ο στόχος.

Ο πατέρας μου ήταν ο Αλέξανδρος Πανέτσος και ήταν ο καλύτερος πατέρας που μπορούσε να υπάρξει για μένα.

Μου έμαθε ν αγαπώ, να θαυμάζω και να σέβομαι μ ένα δωρικό τρόπο, τα ζώα. Άφηνε ανοιχτό το θέμα για την ύπαρξη ή όχι των νεράιδων και μάλλον ήταν βέβαιος για την ανυπαρξία του Θεού, αλλά δεν επέμενε. Για τίποτα δεν επέμενε. Αυτό το κληρονόμησα αυτούσιο.

Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο πατέρας μου είχε δημιουργήσει κοινωνικό ιατρείο στο  ορεινό χωριό του και έδινε βοήθεια στους ανθρώπους των βουνών που δεν είχαν καμία πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη. Δεν ήταν γιατρός, ήταν νοσοκόμος εκπαιδευμένος στα νοσοκομεία πριν και κατά τη διάρκεια  του πολέμου. Δεν έπαιρνε ποτέ αμοιβή, σε καμία μορφή. Έζησε όλη του την νεότητα μέσα στον πόλεμο. Δεν είχε προλάβει να τελειώσει το Γυμνάσιο στο Καρπενήσι, γιατί στην τελευταία τάξη, οργάνωσε μια αποχή. Η τιμωρία ήταν αποβολή “δια παντός, απ όλα τα σχολεία της χώρας”. Έφτασε μέχρι την Κομοτηνή για να τον δεχτούν σε σχολείο. Δεν τα κατάφερε. Μετά ξέσπασε ο πόλεμος. Τέλειωσε το νυχτερινό Γυμνάσιο πολύ αργότερα, ενώ είχε νοικοκυρευτεί και είχε πιάσει κανονική δουλειά. Η δυνατότητα όμως να σπουδάσει αυτό που αγαπούσε είχε παρέλθει. Έτσι ποτέ δεν έγινε επισήμως γιατρός, έμεινε όμως ο γιατρός στις καρδιές πολλών  φτωχών ανθρώπων.

Είναι επείγον να ξαραχνιάσει η εκπαίδευση

"Λοξή Τάξη"

Μια λύση θα ήταν να φτιάξουν ένα εθνικό σύστημα εκπαίδευσης, όπως τους φωτίσει ο Θεός, αλλά ν αφήσουν ελεύθερο το πεδίο να υπάρξουν και εναλλακτικά εκπαιδευτικά συστήματα. Continue reading

Το τραύμα του σχολείου

vlema

Το σύγχρονο Ελληνικό σχολείο- ιδιωτικό και δημόσιο- είναι ένας σοβαρός μηχανισμός καταστροφής της προσωπικής αξίας του κάθε ανθρώπου και της φυσικής του παρόρμησης για μάθηση, για συνεργασία, για συμμετοχή σε ομάδες. Καταστρέφει το ομαδικό πνεύμα, την δυνατότητα για συνεργασία και αλληλεγγύη. Διδάσκει ότι μόνο ο πρώτος έχει αξία. Πρέπει να είσαι πρώτος και να δουλεύεις μόνος.

Continue reading

Φύλακας και γιατρός, στη μάνα που γεννάει, ένα σκυλί

wolf

[…]

Σε μιάν ερημιά το άλογο κοκκάλωσε απότομα, χωρίς να φαίνεται μήτε στάνη, μήτε κοπάδι. Ίσως κρυφάκουγε κι αυτό την παράξενη συνεννόηση δύο παιδιών, για μιάν άγνωστη ιδέα, σε μιάν άγνωστη γλώσσα. Το φτερνίζω, του τραβώ το χαλινάρι, αυτό εκεί, με τ αυτιά ορθωμένα, και τα ρουθούνια ν ανοιγοκλείνουνε, να ξεφυσούνε και να οσμίζονται τον αέρα. Continue reading

“Homework” Ποιος έχει την ευθύνη;

moutz

 

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, οι μητέρες έρχονται αντιμέτωπες με ένα ακόμη καθήκον, που τις τελευταίες δεκαετίες μετακόμισε  ολόκληρο στις πλάτες τους: Την μελέτη των παιδιών.

Οι μητέρες γνωρίζουν άπταιστα την ύλη των παιδιών τους και παρακολουθούν τα μαθήματα έμμεσα. Κάποιες παραπονιούνται για την πολλή δουλειά στο σπίτι, άλλες ανησυχούν αν δεν υπάρχουν αρκετές ασκήσεις, όλες όμως συμπάσχουν και αγωνιούν. Αναλαμβάνουν να εξηγήσουν και να διδάξουν την ύλη. Να διορθώσουν εργασίες και να εμπνεύσουν τα παιδιά τους για την αξία της εκπαίδευσης. Continue reading

Τα μπάνια του σκύλου μου

aris under water

H ζωοφιλία δεν ταυτίζεται με την κατοχή ζώου. Όσοι κατέχουν ζώα δεν παίρνουν αυτόματα το πιστοποιητικό της ζωοφιλίας. Τουναντίον θα έλεγα, πως υπάρχουν ολόκληρες κατηγορίες κατόχων ζώων που δεν έχουν κανένα χαρακτηριστικό ζωόφιλου. Continue reading

Δεν βρήκατε θέση σε παιδικό σταθμό ;

dool

Μια πρόταση για την ανεπάρκεια θέσεων στους  παιδικούς σταθμούς των δήμων.

Το μείζον θέμα των ημερών, για τους γονείς νηπίων, είναι η πιθανότητα να μην έχουν βρει θέση στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου τους και η λύση των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, δεν υφίσταται  γιατί το κόστος ξεπερνάει το ύψος ενός βασικού μισθού.

Οι  κοινωνικές δομές υποστήριξης της οικογένειας,  στην Ελλάδα ήταν πάντα ανεπαρκείς.  Δεν το νοιώθαμε, γιατί πάντα υπήρχε το στήριγμα της ευρύτερης οικογένειας και στα χρόνια της ευημερίας, οι δαπάνες που αφορούσαν τα παιδιά υπολογίζονταν πάντα ως επένδυση και όχι ως οικονομικό βάρος. Continue reading