Γειά σου φίλε, γειά!

Ο Άρης ήταν μια ψυχή που είχε ντυθεί το σώμα  σκυλιού. Ήρθε στον κόσμο ως  μεγαλόσωμο Golden Retriever με ξανθό τρίχωμα, στο χρώμα του ώριμου σταριού. Όταν τον είδα πρώτη φορά, κουτάβι, να παρακολουθεί με ενδιαφέρον και σοβαρότητα τα άλογα να κάνουν προπόνηση, δεν κατάλαβα τι ράτσα ήταν. Ήξερα πολύ λίγα για τις φυλές των…

Το Βιβλίο της Ανησυχίας

Κατεβαίνοντας σήμερα τη Rua Nova do Almada, πρόσεξα ξαφνικά την πλάτη του ανθρώπου που την κατέβαινε ακριβώς μπροστά μου. Ήταν η κοινή πλάτη ενός τυχαίου ανθρώπου, ένα σακάκι φθηνής ραφής στους ώμους ενός περαστικού που έτυχε να συναντήσω στο δρόμο. Κρατούσε έναν παλιό χαρτοφύλακα  κάτω από το αριστερό του μπράτσο και στο δεξί του χέρι,…

Η γλυκιά οικειότητα της δυστυχίας

Για ν αποφασίσει ένας άνθρωπος να αναζητήσει θεραπεία για τον εαυτό του, πρέπει πρώτα απ όλα να διανοηθεί ότι μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Να υποψιαστεί ότι ίσως να μην είναι το πρόβλημα, η κακία του κόσμου, η επιθετικότητα των ανθρώπων, η ανυποληψία τους , η κενότητα τους, η ανοησία τους. Να υποψιαστεί ότι μπορεί να…

Η στάση του θεραπευτή

‘Ενας δάσκαλος αντιστέκεται στην εμφάνιση και την ψευδαίσθηση. Βρίσκει το κέντρο του και περιμένει να έρθει μια βοηθητική λέξη, όπως ένα ιστιοφόρο περιμένει με σηκωμένα τα πανιά να πιάσει τον άνεμο.Όταν έρχεται κάποιος ψάχνοντας για βοήθεια, ο δάσκαλος περιμένει εκεί που πρέπει να πάει ο ίδιος ο επισκέπτης και, αν έρθει κάποια απάντηση, έρχεται και…

Ο Πυθαγόρας αποκωδικοποιεί τις τρεις Μοίρες με το Ορθογώνιο Τρίγωνο.

Αν υπάρχει μοίρα τότε τι νόημα έχει η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου ? Και η τύχη τι ρόλο παίζει ? Και γιατί  ” αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα “.  Κι αν “τα πάντα ρει” τότε γιατί οι ιστορίες στην ζωή μας μοιάζει να επαναλαμβάνονται ; Σε όλα αυτά έδωσε απάντηση 2500 χρόνια πριν ο Πυθαγόρας μέσα…

Η Ψυχή του Λύκου

Ένας τρόπος να κρατήσεις υπό έλεγχο τον λύκο σου είναι πραγματικά να τον έχεις συνεχώς εξαντλημένο. Εύκολα όμως μπορείτε να φανταστείτε ότι δεν είναι ο καλύτερος τρόπος. Πρέπει να πω ότι στην αρχή το τρέξιμο τον κούραζε τον Μπρένιν. Κι εμένα, βέβαια- αλλά αυτό δεν είχε και πολλή σημασία, γιατί δεν ήμουν εγώ αυτός που…