Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθειά;

mother

Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.

Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας . Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.

Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.

Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς .

Η σχέση με το παιδί είναι μαγική. Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.

Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά , μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα .

Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.

Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. Συμβαίνει μ ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.

Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.

Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.

Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;

Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.

Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.

Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.

Advertisements

37 thoughts on “Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθειά;

  1. Εξαιρετικές απόψεις… Έχετε απόλυτο δίκιο!Ειναι σαν να διαβάζω για τους γονείς μου μεσα απο το κείμενο σας. Θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτο που γράψατε οτι και οι γονείς ειναι ανθρωποι κι έχουν κι αυτοί την δίκη τους ιστορία και τραύματα αλλα και που πρέπει να φροντίσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους ώστε να δώσουν αγαπη στα παιδια τους… Πόσοι το κάνουν όμως αυτο πραγματικά και ουσιαστικά;θέλει πολυ αγώνα ολο αυτο… Και πολυ προσπάθεια… Και ειλικρινά δεν ξερω αν τα καταφέρνουν όλοι… Τωρα στα 38 και με δυο παιδια και κάνοντας κι εγω πολλα λάθη που μου θυμίζουν δυστυχώς τους γονείς μου σας λεω οτι το να εισαι καλός γονιός οχι τέλειος, καλός όμως ειναι ένας διαρκής αγώνας!!! Παρολο που ειμαι τρυφερή, δοτική, ολοκληρωτικά δοσμένη στα παιδια μου, επιζητώ την αγαπη τους , τρέμω την αμφισβήτηση τους , αναζητώ την επιβεβαίωση τους βαθιά μεσα μου και επειδή ξερω τα λάθη μου αναζητώ την συγχώρεση τους … Οφείλουμε λοιπόν να αγαπαμε εμάς να δουλεύουμε τον εαυτός μας, οταν χρειάζεται να μαστε και αυστηροί με μας γιατι τελιοι δεν ειμαστε ωστε να μην πληγώνουμε τα παιδια μας και να τα κάνουμε ευτυχισμένα χωρις τα βαρίδια τα δικα μας 😊

    Like

  2. Μου άρεσε πολύ το άρθρο. Ολοι οι γονείς κατά τη γνώμη μου αγαπούν τα παιδιά τους αλλά επειδή έχουν φτιάξει στο μυαλό τους “το ιδανικό παιδί” και το παιδί τους δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους πρέπει να ” σκοτώσουν ” αυτό το παιδί , μια διαδικασία πολύ επώδυνη και να αποδεχθούν το παιδί τους όπως είναι και όχι όπως θα ήθελαν να είναι.

    Liked by 1 person

  3. Πιστεύω οτι το “κακό” ξεκινάει απο το γεγονός οτι δεν έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε τον…εαυτό μας. Δεν το έχουμε διαδαχθεί απο κανένα και οι γονείς μας φυσικά κι αυτοί πολύ περισσότερο δε το μαθαν ποτέ. Το μόνο που ξέρουμε καλά ειναι τι ΜΑΣ ανήκει, το που ΕΜΕΙΣ ανήκουμε και ανάλογες προσεγγίσεις “κτηματικού” ενδιαφέροντος, που διαπραγματεύονται όμως μοναχικές, παράλληλες πορείες, όχι συγκλίνουσες. Τον εαυτό μας ΜΑΖΙ με τον αλλον δεν ξέρουμε να τον διαχειριστούμε, βγαίνουμε έξω απο τα νερά μας. Όποτε και ΑΝ το κάνουμε, αυτό γίνεται χωρις γνώση της ανάγκης του αλλου παρα μόνο της δικής μας. Η ενσυναίσθηση που απαιτείται προκειμένου να συμβιώσουμε με τον αλλον ειναι σε εμβρυική μορφή μέσα μας. Ετσι όταν έλθει το παιδί στη ζωή μας, νομίζουμε οτι το γονεικό ένστικτο θα μας σώσει. Ομως δεν αρκεί, κι αυτό συνήθως το διαπιστώνουμε οταν πια μπορούμε ν αλλάξουμε πολύ λίγα πράγματα.
    Παρ όλ αυτά εγώ, ενας πατέρας δύο ενηλίκων, είμαι αισιόδοξος οτι η νέα γενιά θα τα διορθώσει τα πράγματα, διότι ξεκινά σωστά. Ξεκινά πρώτα απο τη προσωπική, την ατομική βελτίωση για να μπορέσει να φτιάξει τα θεμέλια εκείνα που απαιτούνται για μπορέσει να ΣΥΝυπάρξει, κι αυτο απο μόνο του είναι ενα πολύ θετικό στοιχείο.
    Ευχαριστώ για το χώρο που μου δώσατε και εύχομαι να συναντάμε στο δρόμο μας συχνότερα τέτοια φωτισμένα κείμενα.
    Ναστε καλά και καλή χρονιά να χετε.

    Liked by 1 person

  4. Κανένα σχόλιο, καθώς δεν είμαι μαμά!!!

    Το παρακάτω βιβλίο, όμως, με έκανε να δω από εντελώς άλλη οπτική γωνία όλη μου τη ζωή!! Εκπληκτικό!!! Όποιος μπορεί, ας το διαβάσει. Θα βγει σίγουρα κερδισμένος!

    http://www.politeianet.gr/books/9789602831373-miller-alice-roes-oi-fulakes-tis-paidikis-mas-ilikias-202359

    Liked by 1 person

  5. Ας μου επιτραπεί η εξής οπτική, εστίαση:
    Μόνο ένα παιδί, το παιδί μας, είναι σε θέση να δει με καθάριο βλέμμα το άλλο παιδί, αυτό που λουφάζει στην κρυψώνα του μέσα μας, αδίκως τρομαγμένο από το φως μιας αντανάκλασης της αλήθειας.
    Το παιδί μας, όντας σοφό, θέλει να του δείξει πάση θυσία το δρόμο προς την “παιδική χαρά”, για να παίξουν μαζί κάτω από ένα άλλο φως, ζεστό, γελαστό, λυτρωτικό.
    Όταν το παιδί μας δεν το καταφέρνει, πληγώνεται βαθειά, προσπαθεί ξανά και ξανά και σαν από πάντα μαχητής, αντιστέκεται σθεναρά στο να θυσιάσει τελικά το παιχνίδι του για ένα κρυφτό σκοτεινό.
    Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στο “όταν δύο παιδιά συναντιούνται…” κι ας μετατρέψουμε το παιχνίδι τους σε έναν απλό, όμορφο χορό γιατί μόνο έτσι αποτινάσσονται από πάνω τους ενοχές και λύπες!
    Σ΄ ευχαριστώ για το μεστό, βαθειά ειλικρινές και ουσιαστικό μήνυμά σου!
    Κατερίνα

    Liked by 1 person

  6. Γιατί πρέπει τα παιδιά να εκπληρώσουν όλα όσα δεν κάναμε.. Γιατί τα παιδιά έχουν άλλη άποψη.. Γιατί φταίνε.. Γιατί είναι αντανάκλαση μας και βλέπουμε σε αυτά ότι μας θυμώνει και δεν μας αρέσει… Γιατί θέλει πολύ δουλειά το σωστό και μας παρασέρνει η εύκολη λύση…γιατί δεν παρά δεχόμαστε ότι είναι πιο εξελιγμένα από μας.. Γιατί κάνουμε τους φόβους μας πρόβλημά τους.. Γιατί δεν τα σεβόμαστε.. Γιατί είμαστε ανασφαλείς και επιφανειακοί και δεν αντέχουμε το πόσο εύκολα μας ξεγυμνώνουν… Γιατί είμαστε αυταρχικοί.. Γιατί πρέπει να είναι τέλεια χωρίς ελαττώματα.. Γιατί νομίζουμε πως μας ανήκουν.. Γιατί τα συγκρίνουμε με άλλα.. Γιατί τα πιέζουμε με το τι θα πει ο κόσμος… Γιατί δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας… Γιατί νιώθουμε σημαντικοί με το να τα ¨ταρακουνάμε¨… Γιατί δεν ξέρουμε τα όρια μας… Γιατί πιεζόμαστε να είμαστε τέλειοι γονείς και στο τέλος ξεχνάμε τα βασικά.. Γιατί η ζωή είναι δύσκολη… Γιατί πιεζόμαστε οικονομικά… Γιατί μας τη δίνει που δεν έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας… Γιατί δεν έχουμε καλή σχέση με το σύντροφό μας.. Γιατί είναι η ζωή μας που μπλέκεται ανάμεσα… Γιατί δεν υπάρχουν μαθήματα που να σου μαθαίνουν τι σημαίνει σωστός γονιός.. Γιατί όλοι οι γονείς είμαστε εξ ορισμού λάθος και καταδικασμένοι από την αρχή.. Ότι και να κάνουμε δεν αρκεί.. Θα μας ξεπεράσουν και θα έχουν διαφορά φάσης.. Είναι η επόμενη γενιά.. καλπάζει στο μέλλον και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε.. Ούτε καν να τους καταλάβουμε.. Έτσι είναι από αρχή γέννεσις του κόσμου και είναι νομοτέλεια της φύσης…

    Liked by 1 person

  7. Εξαιρετικό κείμενο Ιφιγένεια.
    Θα μου επιτρέψεις να κάνω μια “αδέξια” σύνδεση του,στο σήμερα ,λέγοντας το ότι η σημερινή κρίση αποτελεί το ξεγύμνωμα της νευρωσικής ελληνικής οικογένειας.Η προσωπική μου παράφραση του “Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα” σε “Προσδοκίες γονέων παιδεύουσι τέκνα”, συνεχίζει να αποτελεί το ορόσημο ενός φάυλου κύκλου,μιας γενιάς Ελλήνων που προτιμάει να δημιουργεί διαστρεβλωμένες προεκτάσεις γονεικών προσωπικότητων.Αυτή η νοσηρή προβολή του Εγώ μας,στα παδιά είναι ταυτόσημη και ισάξια της οποιασδήποτε σωματικής ή λεκτικής κακοποίησης.Το να καταφέρνεις να αποκωδικοποείς τέτοιες συμπεριφόρες σου ώς γονέας,και να τις μεταβάλεις,είναι αποτέλεσμα εσωτερικών αναζήτησεων και έγκειται στο πόσο ταξίδι έχει διανύσει ο καθένας στα σκοτεινά νερά των συμπλεγμάτων του.Φαντάζει ουτοπικό όμως,σε μια κοινωνία ανθρώπων που έμαθε να τσαλαβουτά στα ρηχά..
    Συνέχισε τα όμορφα κείμενα
    Tony

    Liked by 1 person

    1. Μπορεί αυτή η κρίση να είναι και η αρχή του τέλους της πατερναλιστικής οικογένειας και να βοηθήσει να ξεμπερδευτούν οι συμβιωτικές σχέσεις. Ευχαριστω πολύ για το σχόλιο

      Like

    2. εξαιρετικες αποψεις ολων σας!!!
      για ενα τετοιο δυσκολο θεμα χαιρομαι που υπαρχουν καποιοι ανθρωποι που μπορουμε να μιλησουμε την ιδια γλωσσα, να προβληματιστουμε, να προσπαθησουμε να βελτιωθουμε, να πεταξουμε αχρηστα βαριδια που μας εχουν και που ακομα μας φορτωνουν, να γινουμε αυτο που ονειρευομαστε να βλεπουμε στα ματια των παιδιων μας και οχι τα γινουν τα παιδια μας οπως θελουμε εμεις!

      Liked by 1 person

  8. Πολύ καλό άρθρο. Σαν μητέρα τριών παιδιών συμφωνώ απόλυτα με ό,τι αναφέρει. Οι γονείς είναι ο καθρέφτης των παιδιών. Τα θεμέλια του χαρακτήρα τους μπαίνουν από εκείνους και θα διαφωνήσω για την κοινωνία με την οποία έρχονται σε επαφή πολύ αργότερα, όταν πια έχουν αρχίσει να επικοινωνούν.

    Liked by 1 person

  9. Ως πατερας 2 αγοριών έχω να πω το εξής: προσπαθώ κάθε μέρα να μαθαίνω στα παιδιά μου 2 πράγματα. Την διαφορά του καλού από το κακό όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι και την επικυνδινότητα των επιλογών όπως εγω την εκτιμώ. Επίσης συνέχεια λέω στον εαυτό μου: “Θυμάσαι με τον μπαμπά (δικό μου) τι διαφωνίες είχες για αυτό το θέμα ή για το άλλο; δηλαδή τους δείχνω εμπιστοσύνη και τους δίνω χώρο. Θεωρώ την αγάπη του γονιού σχεδόν αυτονόητη και την τελειότητα του κάθε παιδιού σχεδόν δεδομένη για τους γονείς του και όχι για όλο τον κόσμο. Α..κάτι ακόμα ζητώ συγνώμη και από τους δυο όταν πιστεύω πως έχω κάνει λάθος (είναι 6 και 12 ετών) και αναλαμβάνω τις δικές μου ευθύνες απαιτώντας να αναλάβουν τις δικές τους.Δεν μπορώ να φανταστώ πως το επίπεδο ή η ποιότητα της αγάπης μου μπορεί να αλλάξει…απλά τους λατρευω και τους δυο όπως είναι…(ουτοπικό;)

    Liked by 1 person

  10. Οι λέξεις που εκφράζουν κατευθείαν τις κρυφές,πολλές φορές κι από τους ίδιους μας τους εαυτούς,σκέψεις δεν μπορεί παρά να είναι αληθινές.
    Χαίρομαι όταν τις βρίσκω και αισθάνομαι δυνατή,δεν είμαι μόνη σκέφτομαι κι η δύναμη μου μπορεί και σηκώνει το φορτίο της καθημερινότητας,την ανατροφή ενός πλάσματος,την διαχείρηση του παρελθόντος μου,τη συντήρηση του σήμερα.
    Νιώθω ευγνώμων που είμαι άνθρωπος και συμπορέυομαι μαζί σας..

    Liked by 1 person

    1. H χαρά είναι βαθειά και λυτρωτική όταν οι άνθρωποι μοιράζονται τα αληθινά τους συναισθήματα. Κι αυτό από μόνο του είναι αισιόδοξο.

      Like

  11. Μεγαλώνοντας αναβιώνουμε, επιδιώκουμε και είμαστε το σύνολο των επιλεγμένων οικογενειακών, σχολικών και φιλικών ή επαγγελματικών εικόνων και εμπειριών, που μας σημάδεψαν θετικά ή τραυματικά. Αν μπορούσαμε αβίαστα να δεχτούμε τη συγκεκριμένη μας ευθύνη στο αποτέλεσμα επάνω μας, τότε θα ερμηνεύαμε και τα επιμέρους ως δώρα, όσα αρνητικά αντίκτυπα κ αν μας άφηναν.. Σας ευχαριστώ για τα μεστά μοιράσματά σας μου με πρόλαβαν κ με έμαθαν ήδη ΤΟΣΑ… !

    Liked by 1 person

  12. Nομίζω ότι φορτώνετε πάρα πολλές ευθυνες στους γονεις. Πιτεύω πως και η κοινωνια συμβάλει κατά μεγάλο μερος στην διαμόρφωση του παιδιού. Ευχαριστω

    Like

    1. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού οι γονείς είναι οι πρωταγωνιστές. Οι ίδιοι σίγουρα επηρεάζονται από την κοινωνία. Το παιδί όμως μόνο απ εκείνους.

      Like

  13. ειναι πραγματικα πολυ καλο και αληθινο το αρθρο,,,συγχαρητηρια…κανενα ειδος αγαπης δεν ειναι ποτε ουτε αυτονοητη ουτε και δεδομενη,,και δυστηχως οι πιο μεγαλες πληγες προερχονται πρωτα απ την οικογενεια..δεν ειμαι μητερα νομιζω ομως οτι ενας γονιος δεπρεπει ποτε να ξεχναει οτι καποτε και εκεινος υπηρξε παιδι,,αν το θυμαται παντα αυτο νομιζω μπορει να βρει και τι χρειαζεται το δικο του παιδι,,δυστηχως ομως πολλοι γονεις που περασαν ασχημα παιδικα χρονια ,το ιδιο ασχημα κανουν να περασει και το ιδιο τους το παιδι..

    Liked by 1 person

  14. οι γονεις αυτοι ειναι οι ιδιοι που λιγα χρονια αργοτερα οδηγουν τα παιδια τους στις καρεκλες των ψυχολογων- ψυχιατρων και στα αντικαταθληπτικα…………….

    Like

  15. “Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά.”

    Kai omos, o kathe anthropos den gnorizei synithos pos einai otan den prosexei ton aafto tou. O kathena kanei to kata dynamin. To provlima einai oi lanthasmenes idees gia to ti einai sosto kai ti lathos, pio poly apo tin anikanotita. Ara an kapios gonios den gnorizei pos einai lathos H xeirotera pistevei pos einai sostos, tote pos tha skeftei kan pos prepei na prosexei ton eafto /tis na ton dei kiolas san lanthasmeno kai meta na praxei os pros to na prostatefsei to paidi tous apo ton eafto tous?

    Liked by 1 person

    1. Αγαπητή ,
      δυσκολεύτηκα λίγο με τα αγγλοελληνικά. Σ αυτό που αναρωτιέσαι έχεις δίκιο. Είναι δύσκολο να κρίνεις τον εαυτόσου. Μπορείς όμως να ρωτάς την καρδιά σου, πώς νοιώθει με τις επιλογές. Ξέρω πως αυτό ακούγεται παιδιάστικο αλλά δεν υπάρχει άλλη αλήθεια , μόνο αυτή που έχουμε μέσα μας.

      Like

  16. Γενικά πολύ καλό άρθρο και ωραίες ιδέες. Μου φαίνεται απαράδεκτο όμως το να μιλάτε για “γονείς” και να μην αναφέρεται πουθενά η λέξη “μπαμπάς” … Και ένας πατέρας, εξίσου με μια μητέρα μπορεί να παίξει πολύ σπουδαίο ρόλο στην ανατροφή ενός παιδιού. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το ρόλο της μάνας, θα έπρεπε και στον πατέρα να γίνεται αναφορά, ή τουλάχιστον το άρθρο να ήταν γραμμένο σε πιο ουδέτερο ύφος από πλευράς φύλου. Ευχαριστώ. Μάριος.

    Liked by 1 person

    1. Αγαπητέ, κατ αρχήν σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να γράψετε την αντίρρησή σας. Το άρθρο αυτό είναι εμπνευσμένο απο βίωμα, κι εγώ είμαι γυναίκα, κόρη και μητέρα. Επίσης ένα άρθρο δεν έχει τις προδιαγραφές μιας επιστημονικής εργασίας. Παρ όλα αυτά αναφέρομαι στους γονείς, στις μητέρες και πατέρες. Ξέρετε όμως υπάρχουν κάποια στάδια, στην αρχή της ζωης του παιδιού που είναι η μητέρα το πιο σημαντικό πρόσωπο, όπως και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ισως όμως να έχετε δίκιο ότι δεν εμφανίζεται πολυ συχνά η αξία του διαφορετικού ρόλου που έχει ένας πατέρας.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s